savremenaistorija

Autor članka je Nebojša Rašo, vredan istraživač, publicista i autor više knjiga iz istorije Herceg Novog i njegovog zaleđa, kao i prošlosti Boke. Ovde ćemo pomenuti nekoliko njegovih monografija: "Srpski soko Herceg - Novi", 2008., "Mirko Komnenović, Herceg Novi 2009., "Ratna zbivanja u Herceg Novom 1941-1949, "Crkva Sv. Arhangela Mihaila u Herceg Novom, Herceg Novi 2011. "Znameniti Bokelji"... Monografijom Ratna zbivanja u Herceg- Novom (1941-1949), Nebojša Rašo je po prvi put izneo činjenice koje bacaju novo svetlo na ratna i poratna zbivanja u Herceg Novom i njegovom zaleđu. Članak "Napad Grbljjana na Kotor", samo je nastavak njegovog rada na razotkrivanju istine o ratnim dešavanjima na prostoru Boke, koja je skrivana više od 65 godina.

Autor teksta je generalštabni pukovnik Novica Stevanović, koji je objavio više naslova iz oblasti veštine komandovanja armijskog generala Dragoljuba Mihailovića. Za knjigu "Poslednji srpski đeneral - Veština ratovanja", dobitnik je nagrade "Dragiša Kašiković", koja se dodeljuje za izuzetan doprinos u slobodi misli izražavanja i stvaralaštva. Knjigom "Ravnogorska prva pobeda" autor je delom rekonstruisao prvu savezničku protiv osovinsko- logističku operaciju na tlu Srbije čije je težište bilo 1942. godine, kojom je komandovao general Mihailović, zbog čega je dobio javna priznanja i pohvale od strane 7 savezničkih generala, a od strane generala De Gola - Ratni krst sa palmom. Pukovnik Stevanović trenutno završava novu knjigu na temu "Operacije nužne odbrane", u kojoj obrađuje savezničke specijalne operacije za likvidaciju JVuO i uvođenje komunizma na prostore Jugoslavije. Objavljivanje ove knjige već je pobudilo interesovanje s obzirom da se radi o tajnoj savezničkoj operaciji.

Opunomoćenici Vrhovne komande bivše jugoslovenske vlade, šef diplomatije u svrgnutoj namesničkoj vladi Aleksandar Cincar-Marković i general Radivoje Janković, potpisali su u 17. aprila 1941. godine, u zgradi čehoslovačkog poslanstva u Beogradu, Sporazum ( odredbe) o primirju, koji je u suštini predstavljao akt o bezuslovnoj kapitulaciji vojske Kraljevine Jugoslavije. Sa nemačke strane potpisnik ovog sporazuma bio je general pukovnik Maksimilijan fon Vajks, komandant 2. nemačke armije prilikom napada na Jugoslaviju, koji je 12. aprila sa nemačkim trupama pobedonosno ušao Beograd.

Anglo-američke vazdušne snage su tokom Drugog svetskog rata 1944. jedanaest puta bombardovale Beograd. Beograd je bio meta tri puta u aprilu, dva puta u maju, po jednom u junu i julu i četiri puta u septembru 1944 Najveće razaranje i žrtve zabeležene su tokom aprilskog bombardovanja 16. i 17. aprila 1944. godine, što se poklopilo sa prvim i drugim danom pravoslavnog Uskrsa te godine. Gotovo je sigurno da je Beograd u tim napadima iz vazduha pretrpeo više materijalne štete i ljudskih žrtava nego u napadu njemačke avijacije 6. aprila 1941. što su potvrdile procene i nalazi ambasade SAD u Beogradu neposredno po završetku Drugog svetskog rata.

U reakcijama na nedavni nastavak procesa preispitivanja sudskog procesa komunističkih vlasti protiv generala Dragoljuba Draže Mihailovića na istom poslu žestokog osporavanja, koristeći gotovo istu terminologiju, našli su se čelnici današnje etnički očišćene Hrvatske, izvestilac Evropskog parlamenta za Srbiju Jelko Kacin, SUBNOR, vojvođanski neoautonomaši i najuticajniji deo „proevropske“ NVO scene u Srbiji. Ovaj događaj pruža jedinstven povod da se na delu razobliči način na koji tobožnji promoteri „evropskih vrednosti“ u Srbiji i regionu zapravo falsifikuju i izvitoperuju te iste vrednosti, što ima posledice ne samo kada je reč o procesu preispitivanja sudske presude generalu Mihailoviću već i na mnogo širem planu.

Proces za rehabilitaciju generala Dragoljuba Draže Mihailovića izaziva burne reakcije u Srbiji i susednoj Hrvatskoj, iako su četnički vođa i njegovi borci već na neki način rehabilitovani - i to zahvaljujući spomenicima. U Srbiji je podignuto nekoliko desetina spomenika, spomen-ploča i drugih obeležja posvećenih vođi četničkog pokreta, ali i široj javnosti nepoznatim četnicima i njihovim jedinicama. Zanimljivo je da su u nekoliko slučajeva ova obeležja podizana uz finansijsku pomoć države, ali tu je bilo najviše privatne inicijative Mihailovićevih sledbenika i emigracije.