Archive for November, 2012

PROKLAMACIJA NJ.V. KRALJA PETRA II NARODIMA JUGOSLAVIJE (8. avgusta 1945)*

PROKLAMACIJA NJ.V. KRALJA PETRA II NARODIMA JUGOSLAVIJE (8. avgusta 1945)*
30/11/2012
Članci i rasprave

“Jučerašnji govor maršala Tita na prvom kongresu Jedinstvenog Narodno Oslobodilačkog fronta Jugosalvije, učvrstio me je u uverenju da sporazum, koji je maršal Tito lično potpisao sa bivšim pretsednikom Moje Vlade dr Ivanom Šubašićem, sadanja Vlada u Jugoslaviji, ne namerava da ispuni, a njegove odredbe ostale su mrtvo slovo na hartiji.
Poznato je svima da sam ja na zatev saveznika odobrio Sporazum Tito-Šubašić, i obrazovanje namesništva, u cilju da se ujedine sve snage u zemlji u borbi protiv okupatora, da se pomogne Mome narodu i da se ne bi činile nikakve smetnje našim velikim saveznicima u njihovoj velikoj borbi protivu zajedničkog neprijatelja. To je učinjeno i da bi se izbegao građanski sukob u zemlji i uštedele dalje nesreće Mojim napaćenim sunarodnicima. Međutim, građanske prilike se u zemlji nisu normalizovale, što je i sam maršal Tito priznao u svom govoru od 8. avgusta, a stanje u zemlji, koje mi je ODVRATNO, ne mogu da odobrim.
Celoj svetskoj javnosti je poznato da sam Ja 27. marta 1941. godine, pre no što se Tito pojavio, podigao zastavu slobode u Svojoj zemlji i poveo zemlju, i Svoj narod, u rat za slobodu i demokratiju na strani saveznika. Monarhija se već ranije izjasnila za PRAVU SLOBODNU DEMOKRATSKU FEDERATIVNU JUGOSLAVIJU.
Današnje stanje u Jugosoalviji okarakterisano je DIKTATUROM maršala Tita i njegove Vlade. U celoj zemlji se ne može čuti drugi glas do samo jedan – glas maršala Tita. Moje namesništvo u takvim okolnostima nije bilo u mogućnosti da pravilno vrši svoje ustavne funkcije, a pretpostavljam da ih nije ni vršilo u duhu ovlašćenja i date zakletve Meni i narodu. Jasno je da se u zemlji sprema NASILNI plebiscit pod TEROROM jedne partije.
Na osnovu toga odlučio sam da POVUČEM data ovlašćenja od svoga namesništva i da sam, lično, uzmem u svoje ruke vršenje Svojih ustavnih funkcija i ODBRANU ustavnih prava MOGA naroda.”

8. avgusta 1945. god. PETAR II
U Londonu

*Prepis: Vojni arhiv, br. reg. 10/3, K-15, VK-P-648

Odnos generala Mihailovića prema muslimanima Bosne, Hercegovine i Starog Rasa – Sandzaka

Odnos  generala Mihailovića prema muslimanima Bosne, Hercegovine i Starog Rasa – Sandzaka
27/11/2012
Članci i rasprave

Odnos Mihailovića prema muslimanima Bosne, Hercegovine i Starog Rasa – Sandzaka očigledno nije bio onakav kakav su ga prikazali komunisti, tokom i posle Drugog svetskog rata.
Kada bi neko u posleratno vreme uperio prst na Hrvate, njihov ustaški pokret, masovne zločine u logorima smrti, jamama i vrtačama Dalmacije i Hercegovine… odmah bi dušebrižnici i branitelji ideje bratstva i jedinstva posezali za Srbima i četnicima.
Tako su godinama posle rata slovili kao pandan: poglavnik Ante Pavelić = đeneral Mihailović, nadbiskup Stepinac = vladika Nikolaj Velimirović, ustaški ideolog Mile Budak = Stevan Moljević, jedan od vodećih ljudi Centralnog nacionalnog komiteta.
Dugo skrivana istina, ipak izlazi na svetlost dana, mada se još uvek malo ili nedovoljno zna o pripadnicima drugih naroda koji su se borili u JVuO, pripadali Ravnogorskom pokretu ili jednostavno bili jugoslovenski nacionalisti.Malo se zna o
Prema njima komunisti su bili nemilosrdni. Oni su najčešće likvidirani i tokom rata, a i neposredno posle njega, a o njima se nije smelo govoriti.
Evo samo jednog primera: Major Fehim Musakadić je pre rata bio šef policije u Sarajevu, odakle beži po nailasku ustaša. Osnovao je Konjički muslimanski četnički odred. Major Musakadić je inače bio Solunac, tj. srpski oficir na Solunskom frontu, pa je i to bio razlog što je napravio veoma dobru jedinicu.
Tokom operacije “Švarc” major Musakadić se sklonio u varošicu Obalj i srećno je izbegao Nemce. Ali, i njega su komunisti uskoro likvidirali. Posle rata Tito je izjavio Vladi Šegrtu da ga je ”jako obradovala” vest o likvidaciji majora Musakadića i njegovog četničkog štaba. (Vlado Šegrt, Ratne uspomene, Beograd 1964. godine, strana 326.)
Još ilustrativniji primer daje jedan partizanski dokument – pismo (Zbornik dokumenata NOR-a, tom 2, knjiga 9, strana 172, Beograd 1960. godine.) Velimira Terzića upućenog Aleksndru Rankoviću (1943.) u kome se kaže:
“Situacija u Bjelimiću (kod Konjica) i okolini… slaba je. Drug Šator nije uspeo da mobiliše nikog. Svi izbjegavaju… Više su raspoloženi četnicima, nego nama”.
Ovih i sličnih primera ima bezbroj pa se s pravom pitamo da li je išta ostalo od komunističke “ratne i poratne istine”?

Kao prilog ovog teksta dajemo prepis pisma generala Mihailoviće muslimanskim prvacima Bosne, Hercegovine i Starog Rasa, koje se čuva u Vojnom arhivu – Štab VK JV, br. reg. 42/3, K-15, VK, Štab VK JV, br. reg. 42/3, K-15, VK-P-669а

Dvadset godina od osnivanja Udruženja pripadnika Jugoslovenske vojske u Otadžbini 1941-1945. Beograd

Dvadset godina od osnivanja Udruženja pripadnika Jugoslovenske vojske u Otadžbini 1941-1945. Beograd
19/11/2012
Vesti

U subotu 17.11.2012. godine u Parohijskom domu hrama Svetog Save na Vračaru održana je svečana akademija povodom dvadset godina od osnivanja Udruženja pripadnika Jugoslovenske vojske u Otadžbini 1941-1945. Beograd.
Okupljenima su se obratili Protojerej Aleksandar Sredojević, dugogodišnji predsednik Udruženja profesor Dr. Ognjan Adum, inače u toku Drugog svetskog rata šifrant Vrhovne komande JVUO, aktuelni predsednik Udruženja primarijus Dr. Dušan Đukić i istoričar Predrag Ostojić.
Akademija je otpočela molitvom Oče naš i himnom Bože pravde u izvođenju pevačkog društva Mokranjac pri hramu Svetog Save u Beogradu, dirigent Jelena Jež. Prisutni su mogli da čuju po prvi put i pesmu Idi sine, koja je objavljena u listu Ravnogorska zastava br. 1, avgusta 1944. godine, u izvođenju dramske umetnice Mirjane Marković. Program je okončan pesmama Oj Srbijo, Vojteha Šisteka u izvođenju hora Mokranjac i Vostani Serbije- solista Lubomir Manasijević upratnji hora Mokranjac.
Udruženje pripadnika Jugoslovenske vojske u Otadžbini 1941-1945. Beograd je nevladina i neprofitna organizacija koja okuplja građane koji su u Drugom svetskom ratu bili vojnici Kraljevine Jugoslavije, kao vojne formacije nacionalnog pokreta otpora Jugoslovenske vojske u otadžbini i Ravnogorske omladine bez obzira da li su bili u borbenim , ili na posebnim zadacima na okupiranoj teritoriji i koji su bili pod komandom pomoćnika vrhovnog komandanta kralja Petra II, načelnika Štaba VK i ministra vojske, mornarice i vazduhoplovstva, armijskog đenerala Dragoljuba Draže Mihailovića.

Nove knjige: Dušan Mirković, DRAGAČEVO – RAVNA GORA (priredio Milutin Velisavljević)

Nove knjige: Dušan Mirković, DRAGAČEVO – RAVNA GORA (priredio Milutin Velisavljević)
15/11/2012
Knjige

Ovih dana u izdanju Udruženja «Dragačevo – Jovan Bojović» i izdavačke kuće «Armon» iz Beograda pojavila se knjiga Dušana Mirkovića (1923. – 2011.) «Dragačevo Ravna Gora».
Nažalost Dušan Mirković, rođen u Viči – Dragačevo, narodni pesnik i Ravnogorac, nije dočekao izlazak iz štampe ove knjige, jer je preminuo 20. maja 2011.godine, ostavivši «onima koji dolaze» pesme o Ravnoj Gori i njenim borcima kao jedno vredno sećanje na događaje i ljude, koje baca novo svetlo na mukotrpne dogadjaje ratne prošlosti Dragačeva i Dragačevaca.
Knjigu je za štampu priredio njegov zemljak Milutin Velisavljević, vredan istraživač prošlosti svoga kraja, minulog veka, koji se svojski potrudio da ova sećanja i pesme ostanu za nezaborav.

Redakcija www.savremenaistorija.com

Mučenička smrt đenerala Gavrilovića

Mučenička smrt đenerala Gavrilovića
14/11/2012
Članci i rasprave

Iz prepiske mr Živana L. Kneževića s “Nidžom” (Nikola Kosić) i gospodinom Manojlovićem (Hajdelberg, 31.10.1977) i “Izvoda iz Sećanja 1910-1941”, saznaje se da je nekadašnji komandant 2. bataljona 10. kadrovskog puka Vojske Kraljevine Srbije, major Dragutin Gavrilović, unapređen u čin brigadnog đenerala 30. marta 1941. godine, kada je Kralj Petar II potpisao ukaz o njegovom unapređenju.

Evo šta je Živan Knežević o tome zapisao:
“Posle rata (1918. godine) saznasmo i za čuvenu zapovest komandanta 2. bataljona 10. kadrovskog puka majora Dragutina Gavrilovića: ‘Vojnici, junaci! Vrhovna komanda izbrisala je naš Puk iz svoga brojnog stanja. Naš puk je žrtvovan za čast Beograda i Otadžbine… Vi nemate više da brinete za svoje živote, oni više ne postoje; zato, napred u slavu!’

Dr Edvard V. Rajan – lekar spasilac Beograda

Dr Edvard V. Rajan –  lekar spasilac Beograda
13/11/2012
Članci i rasprave

Podvizi i legendarna dostignuća američkog lekara i hirurga pukovnika dr Edvarda Rajana, šefa misije američkog Crvenog krsta (American Red Cross) u Srbiji tokom Prvog svetskog rata, gotovo da su ostali nepoznati i zaboravljeni.

Njegov čudesni život predstavlja građu za uzbudljiv avanturistički roman ili za scenario kakvog holivudskog spektakla. „Rajan je bio divlji borbeni Irac koji je bez prekida skakao u vatru… Apsolutno neustrašiv, kockajući se smrću, uradio je veliki posao visoko držeći u ruci blistavu baklju američkog dobročinstva“1, zapisao je u svojim memoarima Džon Gejd, prvi ambasador SAD u baltičkim zemljama, slikajući njegov portret.

Rajan se rodio u Skrentonu, Pensilvanija, u SAD, 14. decembra 1883, u radničkoj porodici kao najmlađi od četvoro dece. Njegov otac Džeremi Rajan radio je u jednoj lokalnoj fabrici. Od najranije mladosti, Edi, kako su ga prijatelji zvali, znao je da njegova budućnost neće biti slična sudbini njegovog oca. Dok je u Skrentonu pohađao državnu školu zarađivao je džeparac u jednoj prodavnici duvana, a onda se zaposlio u lokalnim novinama –Republikancu. Potom je radio oglasnim agencijama i agencijama za vesti. Napustio je 1908. novinarski posao i otišao je u Njujork da studira medicinu na Univerzitetu Fordam, gde je diplomirao 1912. godine. Stažirao je, zatim i obavljao lekarski posao u bolnici sv. Vinsenta na Menhetnu i u okružnoj bolnici u Bruklinu. Ali, Rajan nije bio zadovoljan mirnim životom njujorškog lekara, njegov se avanturistički duh naglo budi 1913.1

Sedam decenija od presudne bitke kod Alamejna u II svetskom ratu – Ravnogorska saveznička prva pobeda

Sedam decenija od presudne bitke kod Alamejna u II svetskom ratu – Ravnogorska saveznička prva pobeda
09/11/2012
Članci i rasprave

Početkom septembra 1942. godine (izv. VK JV br. 636 od 14.9.1942) general Mihailović je izveštavao predsednika Jugoslovenske vlade Jovanovića: “Preduzeli smo sabotažu na železnicama i poštama, svuda sa vrlo dobrim rezultatima. Vozovi i lokomotive, čak i na stranoj teritoriji, izbacuju se iz upotrebe… U celoj Srbiji strašne nemačke represalije…”, a početkom oktobra, predložio (br. 720 od 3. 10): “Da bi se otežao i zaustavio neprijateljski saobraćaj od Beograda ka Solunu, potrebno je bombardovati mostove na Savi, i železničku prugu u Sićevačkoj klisuri…”
Posle mesec dana predsednik Vlade Jovanović obavestio je svog ministra Mihailovića: “Savezničke trupe prešle su u ofanzivu u Egiptu, razbile neprijatelja i vrše gonjenje…” Bila je to Prva saveznička pobeda nad silama Osovine u Africi, koju je britanski premijer, Čerčil, nazvao “prekretnicom sudbine”…
Malo se zna da je u Drugom svetskom ratu, u presudnoj bici na severu Afrike, kod Alamejna, početkom novembra 1942. godine, došlo i do Prve savezničke ravnogorske pobede nad silama Osovine, u kojoj je učestvovala reformisana Vojska Kraljevine Jugoslavije (Jugoslovenska vojska u Otadžbini).
Evo kako je došlo do te, ujedno, i prve Ravnogorske pobede u okupiranoj Otadzbini

7. novembar – Dan zahvalnosti oslobodiocima Herceg Novog i Kosova i Metohije (1912) obeležen parastosom u manastiru Savina

7. novembar – Dan zahvalnosti oslobodiocima Herceg Novog i Kosova i Metohije (1912) obeležen parastosom u manastiru Savina
08/11/2012
Vesti

Povodom sto godina od Prvog balkanskog rata i Dana zahvalnosti oslobodiocima Herceg-Novog 1918. godine u manastiru Savina služen je 7. novembra parastos oslobodiocima Kosova 1912. i Herceg-Novog 1918. godine. NVO iz Herceg-Novog obilježavaju ovaj dan u znak sjećanja na 7. novembar 1918. godine kad je potpukovnik
Svetislav Simović preuzeo komandu nad Herceg-Novim od austro-ugarske vojske.

Parastos je služio iguman manastira Savina Varnava sa 8 sveštenika iz Herceg-Novog u velikoj crkvi manastira Savina i kod spomenika streljanim rodoljubima u Prvom svjetskom ratu u porti manastira Savina.

Predsjednik Matice Boke – Herceg-Novi Ljubo Šabović je još jednom pozvao lokalnu vlast da vrati spomen ploču oslobodilačkoj vojsci Srbije iz Prvog svjetskog rata koju su skinuli italijanski okupatori 1941. godine. Na peticiju za vraćanje spomen ploče predatu prije 17 mjeseci još nema odgovora od gradonačelnika Dejana Mandića. Prisutnima je djeljena informativna sveska „Odnos Bokelja prema Prvom balkanskom ratu“ Vaska Kostića u izdanju Matice Boke.

Organizatori su Matica Boke, Srpski Soko, Kolo srpskih sestara, Srpsko viteško društvo Herceg Stefan, SPKD „Prosvjeta“, Društvo za arhive i povjesnicu hercegnovsku i Glas.

Ovom prilikom redakcija www.savremeneistorija.com se zahvaljuje gospodinu Nebojši Rašu, vrednom istraživaču Hercegnovske prošlosti i starešni «Srpskih Sokola» na prosleđenom materijalu

Kralj Petar i kraljica Marija na Oplencu – Sprema se povratak posmrtnih ostataka četvoro članova porodice Karađorđević. Britanski dvor odobrio prenos posmrtnih ostataka iz Vindzora. Na Oplencu i kraljica Aleksandra i Andrej

Kralj Petar i kraljica Marija na Oplencu – Sprema se povratak posmrtnih ostataka četvoro članova porodice Karađorđević. Britanski dvor odobrio prenos posmrtnih ostataka iz Vindzora. Na Oplencu i kraljica Aleksandra i Andrej
07/11/2012
Vesti

Toliko vremena je potrebno i zbog toga što treba najmanje 6 meseci da se pozovu i da se organizuje dolazak u Srbiju članova stranih dinastija – kaže Dragomir Acović, prvi čovek Krunskog saveta.

“Novosti” saznaju da bi prva trebalo da bude sahranjena kraljica Marija, supruga kralja Aleksandra Karađorđevića i baka princa Aleksandra.

Kraljica Marija počiva na groblju u Frogmoru, blizu vindzorskog zamka, pored kraljice Viktorije i drugih rođaka britanske krune. U svojim pismima Kraljevskom dvoru i porodici Karađorđević britanska kraljica Elizabeta je napisala kako ona kada odlazi u Vindzor posećuje grob svoje rođake Marije.

Kako Novosti saznaju, što se tiče kraljice Elizabete, prenos kovčega kraljice Marije na Oplenac je gotova stvar.

KRALJEVSKI PAR PRISUSTVOVAO SVETOJ LITURGIJI I POMENU GODIŠNJICE SMRTI KRALJA PETRA II

KRALJEVSKI PAR PRISUSTVOVAO SVETOJ LITURGIJI I POMENU GODIŠNJICE SMRTI KRALJA PETRA II
06/11/2012
Vesti

Beograd, 3. novembar 2012. godine – Njihova Kraljevska Visočanstva Prestolonaslednik Aleksandar i Princeza Katarina prisustvovali su Svetoj Liturgiji i pomenu Njegovom Veličanstvu Kralju Petru II održanoj u subotu 3. novembra na Oplencu. Svetu liturgiju i pomen u Crkvi Sv. Đorđa služilo je sveštenstvo Eparhije šumadijske iz Topole.

Njegovo Veličanstvo Kralj Petar II bio je prvorođeni sin Kralja Aleksandra i Kraljice Marije. Rođen je u Beogradu 6. septembra 1923. godine. Kumovi na krštenju su mu bili engleski Kralj Džordž VI i Kraljica Elizabeta (kasnije Kraljica Majka). Osnovno obrazovanje je stekao na Kraljevskom dvoru u Beogradu, a srednje u Engleskoj. Njegovo školovanje prekinuo je atentat na njegovog oca 1934. godine. Kako je bio maloletan sa svega 11 godina kraljevsko upravljanje zemljom preneto je na Namesništvo sa tri regenta, među kojima je bio i njegov stric Knez Pavle Karađorđvić.

Po otpočinjanju Drugog svetsko rata, u aprilu 1941. godine NJ.V. Kralj Petar II emigrira zajedno sa Vladom, najpreu Grčku i Palestinu, a potom i u Egipat. U junu 1941. godine dolazi u Englesku gde je tokom rata bio simbol otpora koji su jugoslovenski narodi pružali nacizmu. Za vreme svog izbeglištva Kralj Petar II je dovršio školovanje na Univerzitetu u Kembridžu, nakon čega se pridružio snagama engleskog Kraljevskog ratnog vazduhoplovstva.

Nove komunističke vlasti u otadžbini oduzele su mu državljanstvo 1947. godine, a Kraljevskoj porodici konfiskovale svu imovinu. Prinuđen na izgnanstvo, živeo je najpre u Londonu sa svojom suprugom, grčkom i danskom princezom Aleksandrom (od 1944. godine kraljicom Aleksandrom od Jugoslavije) i sinom Aleksandrom rođenim 1945. godine. Poslednje godine života proveo je u Sjedinjenim Državama gde je posle duge i teške bolesti i preminuo 3. novembra 1970. godine. Sahranjen je u Crkvi Svetog Save u Libertvilu. On je danas jedini kralj sahranjen na teritoriji SAD. Očekuje se da njegovi posmrtni ostaci budu uskoro preneti u zadužbinsku Crkvu Svetog Đorđa na Opplencu.

http://www.royalfamily.org/statements/state-det/state-2610_cir.html